Beldurra, ardura..

Guzti hauek gure imaginazioaren produktu besterik ez dira, halaxe irakurri nuen duela gutxi liburu baten eta guztiz ados nago.
Atacamaca-ko desertua pasatzea ez da erreza izan baina ez pentsa kriston proeza denik, leku askos okerragoetan ibiliak gara. Ura izan zitekeen arazorik larriena, baina 80 km-ro ostatu txikiak aurkitu nituen, beraz ur eta elikagaekin inolako arazorik ez, gainera aspaldiko partez 2 egunetan haizea alde! Tira oso ongi pasa dudala desertuan, okerrena eta era berean onena paisaia, egunez eguzkiak tenperatura 36º igotzen duenean dena da igualtzu, are eta harrisko lautada eta mendiskak, baina egunsentiak eta iluntzeak oso ederrak dira.
Gabak argazkian ikus daiteken bezala oso hotzak dira baina hala ere ez dut denda montatu, honela zeruak gabero eskenintzen duen espektakulo ederraz gozatu izan dut.
Askok badakit galdera berdina egiten diozuela zeuen buruari; " zer pentsatuko du Endikak hainbeste ordu bakardadean?"
Eta ez da galdera txarra ez, gauza asko ezin dizkizuet kontatu noski, baina bai esango dizuet berezia dela, ze momentu askotan oso aintzinako gauzetaz edo gauza oso arraroetaz oritzen nahizela,betiko ahaztuita nituen gauzak azaltzen dira, nire bizitzaren errepaso zehatz bat izaten ari da,dena aztertzen..
NIRE DESERTUKO DENBORAPASAK

1-Kamio gidari guztiei agurtu eta beraien bozina ikaragarriaz desertuaren isiltasuna puskatu, batzu zoratu egiten dira!
2-Erreferentzi bat ikusi eta kilomeroak kalkulatu.Ggero eta zehatzago nabil.
3-Abestu! Eta orain denok eskerrak ematen nirekin ez egoteagatik ehh???
Frutita bat jaten Leku hau komentariorik gabe.. Afaria saku barruan sartuta prestatzen hotza dela eta! Egunez beroz lehertzen eta gabez..